Stil leed door liquiditeitskrapte

Begin april was het een mooie zonnige zondagmiddag. Ik moest ‘s morgen nog even werken maar ‘s middag hadden we tijd om even te fietsen en zo gezegd zo gedaan. Helaas is deze fietstocht voor mij niet goed afgelopen. Ik ben met de fiets gevallen en de verwonding was dusdanig groot dat ik met ambu naar ziekenhuis ben gebracht en daar geopereerd.
Een aantal dagen in ziekenhuis en daarna met gips en brace om knie naar huis.

Daar lig je dan uitgeteld, geen interesse in de dingen om je heen, de verwonding heeft je teveel in zijn macht. Je moet herstellen en liefst zo spoedig mogelijk weer alles kunnen en daar ben ik nu druk mee bezig. Zo langzamerhand doe ik alweer vele dagelijkse bezigheden in huis zelf, de knie wil nog niet alles. De interesse in de zaken om je heen is terug en ook wat betreft de landbouwproblematiek. De fosfaatrechtenproblematiek, melkveewet, AMVB, mest enz. zijn onderwerpen waar over je praat en leest.

Ik vind het grootste probleem de lage melkprijs van de afgelopen maanden en weet nog steeds niet of dit een diepte punt is, hoe laag gaat ie worden? Dit is de tweede melkprijscrisis in 7 jaren, in 2009 was de melkprijs rond en onder de 20 eurocent , daar zitten we niet ver vanaf. Het is daarom te hopen dat er gauw een einde aankomt want zo niet dan moet ik denken aan het artikel van Mascha Scharenborg in de Veldpost van jongstleden zaterdag. Zij stelt het probleem omtrent de melkprijs crisis en de daaraan gerelateerde financiële problemen aan de orde.

Ik ben het met haar eens dat je hulp moet zoeken als je het niet meer ziet zitten, voor je zelf, je gezin en bedrijf. Maak het bespreekbaar, samen ben je sterker, kunnen naar oplossingen worden gezocht waarmee je zelf, je gezin en bedrijf weer vooruit kunnen.